پانزدهم هر ماه را روزه مىگرفتند . « 1 » سخنان جعفر بن ابى طالب در مجلس نجاشى دلالت دارد كه روزه در مكّه واجب شد ، زيرا وى خطاب به نجاشى گفت كه پيغمبرشان ، آنان را به نماز ، زكات و روزه فرمان داده است . برخى در اينجا احتياط كرده ، گفته‌اند ؛ ظنّ غالب دارد كه داستان جعفر و پادشاه حبشه ساختگى باشد ، زيرا در سخنان جعفر از روزه ياد شده است ، در حالى كه روزه تا هجرت به حبشه تشريع نشده بود . « 2 » به باور ما اين احتياط بىجاست ، چرا همين سخن جعفر دليل بر تشريع روزه در مكّه نباشد ؟ سخن عمرو بن مره جهنى دليل ديگرى است بر تشريع روزه ماه رمضان در مكّه . وقتى وى مسلمان شد ، رسول خدا ( ص ) او را به ميان قومش فرستاد . عمرو به خويشاوندان خود گفت : من فرستادهء رسول خدايم به سوى شما ؛ شما را به بهشت دعوت مىكنم و از جهنّم برحذر مىدارم ؛ شما را به حفظ خون‌هايتان ، پيوند خويشاوندى ، پرستش خداوند ، رها كردن بت‌ها ، حجّ خانه خدا و روزه ماه رمضان : يك ماه از دوازده ماه سال ، فرمان مىدهم . هر كه اجابت كند ، پاداش او بهشت است . اين جريان در اوايل بعثت رسول خدا ( ص ) بود . « 3 » لازم مىدانيم پيش از ترك اين بحث نكته‌اى را دربارهء روايات و احاديثى كه دربارهء روزه روز عاشورا از طريق راويان و در كتب صحاح مكتب خلافت آمده و نيز مفاد آن يادآور شويم . به موجب مفاد اين روايات رسول اكرم ( ص )

--> ( 1 ) . فجر الاسلام ، 76 . ( 2 ) . سيره حلبى ، 2 / 132 - 136 ؛ تفسير ابن كثير ، 1 / 213 . ( 3 ) . مجمع الزوائد ، 8 / 244 ؛ حياة الصحابة ، 1 / 191 ؛ كنز العمّال ، 7 / 64 .